Niepodróże

Przywitanie...

2012-02-05T22:54:00.001-08:00

.

Wita Cię wiosna soczystą zielenią
I ptaki uczące się same latać
Witają zioła na łące rosnące
I mlecze w wianki co będziesz splatać

Słoneczko Cię wita i wiatr cię wita
Co włoski i buzie będzie owiewać
Witają, żołdzie, dębu owoce
Co na zapałki je będziesz nadziewać.

Wita Cię woda strumieniem szemrząca
Co stópki twe, nie raz obmyje chłodem
Witają mrozy, uroczo skrzypiące
Gdy iść z zapałem będziesz ich lodem.

Witają cię miasta, chromem i stalą
Asfaltem, betonem, szkła refleksami.
Witają ludzie i ruch ich codzienny,
w tętnicach miasta przyblokowani.

Wita cię pośpiech co cię zniewoli
Presja, co dusi, tłamsi, przygniata
Wita pogarda, klęska, upadek
Cała zgnilizna naszego świata.

Witamy na świecie mała dziecino
Na świecie, gdzie pobyt nie będzie prosty.
Witają rodzice, którzy zadbają
by pobyt twój tu..
...był jednak radosny.

Wioślarskie wariacje

2011-11-05T07:01:00.000-07:00

...
Na europejski rynek, ze stanów zjednoczonych, dotarła kolejna wariacja dotycząca napędu na wioślarza.

Również tym razem, marketingowy kreują wizerunek tej konstrukcji, jako urządzenie treningowe, kierowane do klientów chcących zadbać o swoją sylwetkę.

Rowbike bo o nim mowa, jest produkowany w trzech wersjach

720 Sport Rowbike, 720 Crew Rowbike, 726 King Rowbike.

Konstrukcje wykonano w oparciu o ramę wykonaną ze stopu aluminium 7005.

Głównym elementem wyróżniającym jest 26calowa dźwignia stanowiąca zarazem istotę całego napędu.

Dwa pierwsze modele, są wyposażone w koła w układzie 20x20cali, zewnętrzną przerzutkę shimano, siedmiorzędową kasetę 11-34, oraz hamulce szczękowe, a ramy są dedykowane dla osób 158 do 192 cm wzrostu.

Trzeci model wyposażono w koła w układzie 26x24 (tył x przód) oraz hamulce V. Konstrukcja jest dedykowana dla osób o wzroście powyżej 192cm.

Biorąc pod uwagę cenę, grono osób do których produkt jest kierowany, oraz innowacyjność, można przypuszczać, iż produkt pozostanie w swojej niszy.

Mam jednak skrytą nadzieje, że pokaże się również w Polsce (może na jakichś targach), bo pomimo, że zakupem nie był bym zainteresowany, to nie będę ukrywał, że przetestował bym w wielką chęcią.

Więcej na >>> http://www.rowbike-europe.com/

W Czechach się bawią

2011-09-03T22:45:00.001-07:00

...

href="http://tvhradec.cz//Reportaze/Kultura/Slapaci-vozitka-v-centru-Hradce-Kralove.aspx" targer="_blank">Film

(Evzen jakiś tam, główny organizator):
Organizujemy właśnie wyścigi pojazdów na pedały, już po raz drugi, w Hradcu Kralove, spodziewamy się także udziału Włochów i Francuzów. Historia wyścigów narodziła się we Francji, teraz zaczynamy z tym my, [niewyraźnie], swój przyjazd zadeklarowały co najmniej 2 - 3 osoby, tak więc spodziewamy się, że dotrą.

(Wodnik Franta): Ja jadę zupełnie pierwszy raz [niewyraźnie]

Oceniamy tu przede wszystkim stronę techniczną, tj. w naszym przypadku szybkość pojazdów, ale oprócz tego oceniamy jeszcze estetykę, czyli wygląd, a w tym obszarze liczy się wrażenie artystyczne. Ideą tych wyścigów jest zabawa, żart i po prostu dobre towarzystwo, zabawianie widzów.
Zwycięzcy dostają puchary, od największych po tego ostatniego, ten malutki puchar. My jeszcze poszliśmy nieco inną drogą, dajemy te ceramiczne pojazdy, co jest takim rarytasem.

Tłumaczenie ze słuchu
Makenzen

Rowerem nad Morze

2011-08-04T12:58:00.000-07:00

...
Scenariusz i reżyseria
Życie i okoliczności naszej rzeczywistości

W rolach głównych występują
Gemsi jako Gemsi
Storm jako Storm

W pozostałych rolach
Jako rowery poziome, FGK3 oraz SLR

Montaż
Gemsi

Zdjęcia
Storm i Gemsi

Get Flash to see this player.

A jeśli ktoś woli czytać nisz oglądać, relacja jest tu >>> www.roweremnadmorze.pl

Oraz zdięcia >>> http://storm.oceangirl.eu/pomorze2011/cz1/

Wyprawa, przygoda, wyzwanie.

2011-08-03T12:35:00.000-07:00

...

W rolach, głównych,

Gemsi and Storm

Opowieść o zmaganiach, rozterkach i oczekiwaniach. Opowieść, wyreżyserowana przez życie, do której scenariusz napisała droga.

Wkrótce, na ekranach waszych komputerów.

Nowy rekord na Northbrook

2011-07-23T00:10:00.000-07:00

...

Sean Costin, na owalnym otwartym torze Northbrook, ustanowił nowy rekord.

Na rowerze poziomym bez osłon aerodynamicznych, pokonał 200m w 10,81 sekundy, co daje 66,604km/h

Informacja tym bardziej dla nas przyjemna, bo rekord ustanowił na rowerze Velocraft Nocom ,który jak zapewne niektórzy wiedzą, jest zaprojektowany i produkowany w naszym kraju.

Pętla Warszawa - Płock - Warszawa

2011-07-22T23:15:00.000-07:00

...
Dziś miał nastąpić mój samotny atak na pętle, Warszawa-Płock-Warszawa, łącznie jakieś 235km

Niestety znowu deszcz, który sprawia, że jedyne co mi się chce, to przewrócić się na drugi bok, co niniejszym czynie, bo nie chcę zakończyć wycieczki jak Franc, Gemsi i Strom, którzy pokonywali tą pętelkę w podobnych warunkach.

Dojechali jedynie do miejscowości Szkarada, gdzie szkaradna pogoda zniechęciła ich do dalszej jazdy.

III Turniej rycerski na dworze Konrada Mazowieckiego.

2011-05-02T23:24:00.000-07:00

...

Zbiórka o ósmej rano.
Prowodyr zamieszania ma chyba coś nie po kolei, lub jest sadystą, aby tak

bardzo nie ludzką porę wybrać na spotkanie.

No nic...

Za oknem raczej mało optymistycznie zapowiadający się poranek, więc zawartość sakwy, równie deszczowym nastrojem napełniona, wisi u boku roweru.
Zbieram się i bez patrzenia na termometr, wbrew pogodzie, ubrany iście letnio,
hajda na punkt zborny.
Chłodno, a mimo szybkiego tępa (zaspałem i jestem spóźniony) całą drogę do punktu docelowego pokonuje, jedynie z nadzieją, że zaraz się rozgrzeje.
I tak też istotnie się dzieje, szkoda tylko, że dopiero na miejscu, gdzie zresztą docieram przed czasem.
Po chwili zjawia się tłumnie cała ekipa.
To znaczy Woydzio zjawia się tłumne, a buczenie telefonu oznajmia, iż Franc rodzinie czas poświęcić musi i tym razem nie dołączy do naszego grona.

Kończę więc napoczętą kanapkę, Woydzio napoczętego papierosa i w składzie 50procent szosowców i 50procent poziomów, ruszamy w drogę.

Trasa zaplanowana przez Konstancin.
Na początku trzymamy tępo 35-40 co wreszcie pozwala mi, na osiągnięcie odpowiedniej temperatury.
Na wysokości Wilanowa zwalniamy, aby nie być na miejscu zbyt wcześnie.
Przez całą drogę z wyjątkiem paru podjazdów, trzymamy w miarę równe tempo na poziomie 30km/h.
Czyli nie zbyt wolno, ale też nie do zarżnięcia się.
W Konstancinie objazdy, remont mostu i nawierzchni drogi, zmusza nas do pieszej wędrówki (chodzenie jest głupie).

Na wylocie z Konstancina, droga jest tak dziurawa, że poruszam się możliwie blisko prawej krawędzi drogi.

Możliwie blisko, czyli prawie środkiem drogi, co nie jest w smak kierowcy, u którego brak możliwości wyprzedzenia rowerzysty rodzi frustracje tak dużą, że musi ją wyładować na klaksonie. Dopiero po chwili dochodzi do jego świadomości fakt, że próby wywierania na nas presji w tej formie, są kompletnie bezcelowe i bezskuteczne. Pozostali kierowcy mają chyba więcej wyobraźni, ponieważ nikt na nas już nie trąbi i nie mija na gazetę, a i ruch niezbyt duży, całą trasę czyni o wiele przyjemniejszą.

Kilka podjazdów po gładkiej drodze i zjazdów z niespodziewanymi dziurami, z których jedną udało mi się zaliczyć z impetem, któremu towarzyszył dźwięk młota kowalskiego uderzającego o kowadło,

korek w Górze Kalwarii i po około 1,5 godziny, w towarzystwie chłopów, co w średniowieczne szaty i okulary przeciwsłoneczne odziani byli, staliśmy w sklepie spożywczym, przy Czerskim „rynku”.

Po wysłuchaniu opowieści o tym jak to jednej z drużyn niecnie skradziono przy osłonie nocy proporzec, który został przy użyciu chytrego podstępu wykupiony za „piwo” będące w istocie wodą z sokiem, oraz o tym, iż w jednej z drużyn mają pazia o ksywce pączek ( sami pomyślcie jak to brzmi – Nazywam się Pączek i jestem Paziem) . Udaliśmy się na zamek, gdzie przy kasach spotkała nas miła niespodzianka – dla rowerzystów wejście po 5zł.

Jak się okazało wczesna pora naszego wyruszenia, nie miał nic wspólnego ze skłonnościami Woydzia do znęcania się nad bliźnimi i była bobrze przemyślana. Dzięki temu, mogliśmy uniknąć tłumu przy kasach, spokojnie rowery przypiąć na głównym dziedzińcu i nie poszturchiwani przez nikogo, zwiedzić rozstawione kramy, na których zaprezentowano między innymi:

Nowe typy bidonów

Letnie obuwie rowerowe

Wysoko energetyczną żywność

odzież termo-aktywną

Nie zapomniano również o jakże ważnej ochronie głowy.

Zaprezentowano kaski zarówno dla szosowców, jak i modele
full face, dla miłośników Downhilu.

Zwłaszcza te drugie, cechowały się unikalnym i nowoczesnym wzornictwem, które z pewnością zasługiwało na uwagę.

Zainteresowaniem cieszyły się również krzesełka turystyczne.

Oraz idealne na długie wycieczki, odtwarzacze muzyki w formacie MP3, wyposażone w nowoczesne ogniwa paliwowe, wykorzystujące alkohol.

Dobra.

Starczy tych rowerowych wygłupów, będzie troszeczkę na poważnie.

Z historią zamku w Czersku chętni mogą zapoznać się tutaj [>>>klik] .
Sam zamek jako atrakcja turystyczna, jest obiektem mało atrakcyjnym i nudnym.
Po prostu, nie za bardzo jest tam co zwiedzać.

Natomiast jako miejsce stanowiące oprawę organizowanych tam spotkań, lekcji plenerowych historii żywej, czy właśnie turnieji, sprawdza się bardzo dobrze i zapewnia organizowanym tam imprezą, bardzo fajny średniowieczny klimat.
Taka wisienka na torcie.

Nie jestem specjalnie entuzjastą inscenizacji, czy tego typu pokazów. Jechałem do Czerska nastawiony bardzo sceptycznie.

Jak się na miejscu okazało, Turnieje nie są ani inscenizacjami, ani pokazami.
Turnieje są najprawdziwszymi w świecie zawodami. Zawodami w różnych konkurencjach. Łucznictwie, szermierce na miecze, żucie oszczepem, i w wielu innych konkurencjach.

Ludzie organizujący całe przedsięwzięcie, podchodzą do tematu naprawdę bardzo poważnie i z dużą dbałością o szczegóły - to nie są zabawy dla małych chłopców.

Jako że, nie bardzo w tej tematyce się oręduje, zainteresowanych odsyłam na stronę Warszawskiego Bractwa Rycerskiego, które było współgospodarzem turnieju.

Strona Bractwa Smocza Kompania [>>>klik]

Więcej zdięć [>>>klik]

Gdzie jest Czersk [>>>klik]

Great Moonbuggy Race 2011

2011-04-08T05:06:00.001-07:00

...
W Alabamie w dniach 1-2 kwietnia, ponownie odbyły się zmagania przyszłych inżynierów i ich konstrukcji.
Tym razem do rywalizacji w Great Moonbuggy Race organizowanym przez NASA przystąpiło ponad siedemdziesiąt zespołów z dwudziestu dwóch państw. Zespoły składają się z uczniów szkół średnich lub stunentów uczelni wyższych.

A o co chodzi?

Każdy zespół jest zobowiązany do samodzielnego zaprojektowania i zbudowania pojazdu Moonbuggy, który sprosta wymaganiom i problemom jakie napotykają oryginalne księżycowe łaziki.
Pojazd musi być napędzany siłą ludzkich mięśni, przynajmniej przez jednego członka załogi. Zespół sam wybiera spośród siebie dwuosobową załogę (kobietę i mężczyznę ), która ma pojazd prowadzić podczas wyścigu.
Sprężyny, czy koła zamachowe, lub jakiekolwiek urządzenia do magazynowanie energii nie są dozwolone.
Pojazd musi po złożeniu zmieścić się w sześcianie, o wymiarach 4x4x4
Musi dać się przenieść przez załogę, w złożonej konfiguracji (co jest pokazane na filmie) na dystansie 20stup, bez użycia dodatkowych elementów (kół czy podpórek) oraz bez kontaktu z ziemią.
Pojazdy, które nie zostały zbudowane przez zespół stertujący samodzielnie, nie są dopuszczane do wyścigu.

Wszystkie elementy pojazdu, z którymi zawodnicy mają stały kontakt, czyli siedzenia, kierownica i pedały, nie mogą być niżej niż 38,1 cm nad ziemią.
Promień skrętu nie może przekraczać 15 metrów.
Zaleca się, aby pojazdy miały nisko położony środek ciężkości, a w przypadku stwierdzenia niestabilności pojazdu, zostaje on wykluczony z wyścigu, ze względów bezpieczeństwa.

Nie ma ograniczeń co do sposoby wykonania układy jezdnego. Do poruszania się Moonbuggy, może wykorzystywać koła, gąsienice, czy co konstruktorom przyjdzie do głowy. Organizatorzy w tej kwestii zachęcają do kreatywnego myślenia, jednak jak widać, zespoły decydują się na sprawdzone rozwiązania.

Łaziki również muszą być wyposażone w elementy, które symulują prawdziwe wyposażenie pojazdu księżycowego – atrapy anten, kamer, reflektorów, baterii itd. Wszystkie atrapy mają mieć określone przez regulamin wymiary.

A jeśli już wszystkie te kryteria są już są spełnione, pozostaje jedynie sprostać wymaganiom półmilowego specjalnie przygotowanego toru, który ma zasymulować kratery, lawę, skały, oraz glebę naszego ziemskiego satelity.

Zdjęcia z wydarzenia >>>klik

Lista zwycięzców >>>klik (strona anglojęzyczna)

...

I kolejny traik dla dziecka.

2011-03-21T14:53:00.000-07:00

...
Tym razem wymyślony za naszą wschodnią granicą.

Rower wykonany na szybko z dostępnych pod ręką materiałów, pomimo że projektowany dla dziecka to zasada i sposób wykonania układu kierowniczego jest wykonany tak jak w przypadku konstrukcji dedykowanej osobie dorosłej. Stabilność roweru pozwoliła na zastosowanie zastąpić klasyczną kierownicę, układem dźwigni, co jak widać na poniższym filmie, okazało się całkiem fajnym pomysłem.

Młody rowerzysta ma dopiero rok i siedem miesięcy i na razie nie bardzo sam panuje nad swoim pojazdem. Jak mu będzie szła nauka?
Czas pokaże.

więcej na http://www.velodreamer.com/ (strona w języku rosyjskim)

...

Bryxon - na horyzont i jeszcze..

2011-03-15T05:37:00.000-07:00

...

Witam, poruszam się na rowerku poziomym. Można spotkać mnie w okręgu Kopenhagi i okolic oraz na dalekiej północy, gdy pora roku ku temu odpowiednia. Moja turystyka na poziomie to przede wszystkim kontakt z nieskażoną przyrodą i tempo pozwalające na uwiecznienie jej na zdjęciach. Poza tym preferuję turystykę survivalową oraz niebanalne wyzwania.

Fot. z bloga Bryxon-a

Taki wstęp wita nas, na reaktywowanej stronie kolegi Bryxona, na której opisuje swoje poziome podróże.

Ta reaktywacje jest o tyle miła, gdyż niestety stron o tematyce dotyczącej rowerów poziomych, napisanych w naszym ojczystym języku jest jak na lekarstwo.

Nie wiem jak Wy. Ale ja zagłębiam się w lekturze. http://bryxon.blogspot.com/

...

RAAM

2011-03-05T14:23:00.000-08:00

...
Race Across America jest jednym z najtrudniejszych ultramaratonów na świecie.

Rozpoczyna swój bieg na wschodnim wybrzeżu Stanów.
Trasa ulega zmianą.
Na ogół dystans do pokonania przez zawodników wynosi około 3000mil.

Wyścig w przeciwieństwie do tych, które znamy z polskiej telewizji, nie jest podzielony na etapy. Nie ma określonego dziennego dystansu do pokonania, a do niedawna, nie było również określonego czasu, jaki należy poświęcić na odpoczynek.
Zegar pracuje od chwili startu, aż do przekroczenia linii mety. Zmagania uczestników, z których 50% odpada z powodu wycieńczenia lub z przyczyn zdrowotnych, toczą się w normalnym ruchu ulicznym.
Zespół Bent Up Cycles podjął to wyzwanie w 2010 roku.

Zapraszam do obejrzenia relacji.

Polską edycję ultramaratonów organizuje http://randonneurspolska.home.pl/
...

Łańcuch rowerowy z plastiku?

2011-03-04T09:41:00.000-08:00

...
Czemu nie.

W tradycyjnym łańcuchu, tulejka przedstawiona na rysunku, jest wykonana ze stali.

Jest to element, na którym występuje duże tarcie, gdyż stykają się on bezpośrednio z zębami zarówno korbowodu, jak i tylnych koronek.
.

Inżynierowie z firmy DSM Engineering Plastics opracowali tworzywo sztuczne, którym można stalową tuleje zastąpić.

Tworzywo ma bardzo dobre właściwości wytrzymałościowe oraz niskie opory tarcia.

Jako że DSM Engineering Plastics, oficjalnie dołączyło do grona sponsorów ekipy Human Power Team Delft, ich innowacyjne rozwiązanie, zostanie przetestowane podczas tegorocznej wrześniowej próby, bicia rekordu prędkości na rowerze poziomym w Newadzie.

Jeśli rozwiązanie się sprawdzi, może to oznaczać duży postęp, w zakresie stosowanego w rowerach napędu.

...

Unikalny system chłodzenia

2011-02-26T11:29:00.001-08:00

...

Fotografia z Trzeciego Zlotu Rowerów Poziomych w Pile

Autor fot. Toudi
.

Z cyklu Mój Pierwszy Raz… na poziomie

2011-02-26T01:18:00.000-08:00

...
Pierwsza jazda Drexa i Chrupka na rowerze poziomym.
Jak widać utrata dziewictwa nie była specjalnie bolesna.
A i nie taki poziom straszny, jak go malują ;)

Replika Lamborghini.

2011-02-16T09:56:00.000-08:00

...
Wiele osób zapewne pamięta replikę Porshe, napędzaną pedałami.
Ja natknąłem się, na nie najnowsze zdjęcie,
lecz będące, jakże ogromnym koktajlem składników,
ludzkiej kreatywność, rzemiosła i sztuki, zamkniętej w jednej szklance, którą tworzy druciana forma, stanowiąca replikę Lamborghini.

Pojazd został wykonany, przez Wilson’a Brothers’a i został zaprezętowany w 2007r

na paradzie Art Car w Wielkiej Brytanii.

Zdjęcia z procesu tworzenia znajdują się na stronie Wilson'a, na portalu Flickr

IV Zlot - Plany

2011-02-14T01:59:00.000-08:00

...
Nooo..

to wiemy już, kiedy i gdzie odbędzie się tegoroczny ZLOT ROWERÓW POZIOMYCH
Zaskoczenia wielkiego niema.
Spotkamy się tradycyjnie, we Wrześniu.

Oficjalnie będzie to nasze czwarte spotkanie, a gościć nas będą tym razem koledzy,
z Opolskiego Klubu Turystyki Rowerowej „RAJDER”.

Ale większość poziomkowiczów, zaglądających na forum, już wszystko to wie.

Ze swojej strony, na podstawie zdjęcia raffiego, które wykonał w ubiegłym roku w Pile,
za jego zgodą, wykonałem to:

Może posłużyć do stworzenia ulotek, plakatów, lub innych materiałów, związanych z promocją zlotu i rowerów poziomych.

Więcej szczegółów dotyczących samego Zlotu, będę podawał sukcesywnie, jak tylko
zostaną opublikowane przez organizatorów.

I pamiętajcie!!!

Na Zlocie mile są również widziani rowerzyści, na klasycznych rowerach, którzy przybędą
kierowani...
choćby ciekawością.

Velomobil codziennego użytku (Alltagsvelomobil 2011)

2011-02-04T02:02:00.000-08:00

...
Konkurs na projekt pod hasłem "Velomobil codziennego użytku"

Konkurs ma charakter otwarty, dla wszystkich zainteresowanych, którzy zgłoszą swój udział nie później nić 30 dni przed "Spezi" a ich projekty będą spełniać kryteria.
A co trzeba stworzyć?

Ano.
Pojazd, który może przewieść przynajmniej jedno dziecko, przy czym sposób przewożenia jest dowolny (ma być po prostu bezpieczny) może to być fotelik, boczny wózek, przyczepka, ograniczeniem jest tylko wyobraźnia twórcy.

Pojazd nie może przekroczyć wagi 50kg i ma osiągać na torze testowym średnią prędkość, nie niższą niż 25km/h.
Może wykorzystywać jedynie siłę ludzkich mięśni.
Nie ma obowiązku osobistego prowadzenia pojazdu.

Łączna suma nagród wynosi 1500Euro
Odpowiednio 750 euro, 500 euro, 250 euro za pierwsze, drugie i trzecie miejsce.
Prezentacja i rozstrzygniecie konkursu na wystawie Spezi2011.

Więcej o konkursie na http://www.alltagsvelomobil.de/index-en.html (wersja anglojęzyczna)

...

Moskwa - Pekin

2011-01-29T05:31:00.000-08:00

...
Wyprawa miała swój początek w 1999roku, kiedy to Chris Hatherly i Tim Cope mając wówczas po dwadzieścia lat, postanowili rezygnując z obrony na studiach, przebyć syberyjskie lasy, pustynie Gobi i dotrzeć do Pekinu.

Czas wyprawy został oszacowany na 12-18 miesięcy.
Wydatki oszacowali na poziomie 3 dolarów australijskich na dobę.

Po drodze, walczyli z komarami, nabawili się odmrożeń, a nawet w Chinach zostali aresztowani.

Ale przed wszystkim, spotkali mnóstwo wspaniałych ludzi, Chuginovs na Syberii, który pomógł naprawić uszkodzony rower, Mongolskich nomadów, którzy z otwartymi ramionami, przyjęli ich w swoich domach, Baba Galya, która zatrzymała ich w domu na 10dni, gdy walczyli z odmrożeniami.

Czternasto miesięczna podróż, spełnienie życiowego marzenia, dwóch Australijczyków, śnieg, komary, wódka,
10 000 kilometrów z Rosji przez Mongolie do Chin, zakończyła się na Placu Tiananmen

Zapraszam do obejrzenia 52minutowego dokumentu z niesamowitej i ekstremalnej wyprawy.

Trailer w języku angielskim

Cały dokument niestety znalazłem jedynie w języku rosyjskim.
cz1

cz2

cz3

cz4

cz5

cz6

...

3-koła

2011-01-29T00:11:00.000-08:00

...
Wszystkie wcześniej prezentowane trójkołowce, były w układzie tadpole,
czyli dwa koła z przody, jedno z tyłu.

Więc tym razem obejrzyjcie trójkołowce w układzie delta.

...

First Ukrainian Velomobile Festival - Pierwszy zlot na Ukrainie

2011-01-23T05:18:00.000-08:00

...
Podobnie jak w Polsce, również na Ukrainie, Zlot Rowerów Poziomych "Velomobilny Festiwal"
odbył się we wrześniu.
Był to pierwszy zlot organizowany w tym kraju.
Odbył się dokładnie w dniach 24-25 września, 35 kilometrów od Odessy w miasteczku Ovidiolol.
Warto obejrzeć.
Było kilka naprawdę ciekawych konstrukcji, "klasyczne" rowery poziome, velomobile, tandemy, a nawet rowery transportowe.

Relacje z tego wydarzenia przeczytacie na
http://www.velodreamer.com/p26.html (w wersji rosyjskiej) lub
http://www.velodreamer.com/p26_eng.html (w wersji angielskiej)

Na stronie http://www.velodreamer.com (wersja rosyjska) można również znaleźć, kilka ciekawych projektów.
Owocnego szperania

Jazda na rowerze jest do kitu ;-)

2011-01-22T09:05:00.000-08:00

...
Zdanie na początku - policjant pyta:
"No panie rowerzysto! Ile to się jechało?"
Zdanie na końcu filmu.
"jazda na rowerze, jest irytująca, prawda?"

Film nakręcony przez Holenderskich studentów, w ramach projektu promocji…
Promocji czego? - na pewno nie samochodów ;-)

Recumbent TV

2011-01-16T05:41:00.000-08:00

...
Jakiś czas temu, pojawiła się zapowiedź nowego portalu typu Tube.
Miał zbierać filmy poziome w jednym miejscu.

Jako, że zebranie materiału wymaga czasu, więc zbyt wiele po tej zapowiedzi sobie jednak nie obiecywaliśmy, a co za tym idzie, nie dzieliliśmy się tą informacją.
Tymczasem, portal po zaledwie kilku dniach ruszył pełną parą.
Czemu tak szybko.
Bo to nie jest portal, na którym trzyma się kontent.
Filmy, są dostępne przez agregacje materiału z innych serwisów.
I tak mamy w jednym miejscu, materiał z YouTube Vimeo i Google, podzielony na kategorie, posegregowany i uporządkowany

Zapraszam www.recumbent.tv

Prosty rower dla dziecka.

2011-01-09T01:50:00.000-08:00

...
Na piąte urodziny, ojciec konstruktora rowerów, dla wnuka skonstruował, wręcz porażający w swej prostocie rower poziomy.
Po pięciu minutach, chłopiec był w stanie jeździć trzymając kierownicę tylko jedną rękom.
Co prawda stabilna jazda po prostej wymaga nieco praktyki,
ale dzieci niesamowicie szybko się uczą.
Autor zaprasza do kopiowanie swojego pomysłu.

...

RINO R-11

2011-01-06T10:39:00.000-08:00

...
Do grona polskich producentów rowerów poziomych, dołączył nowy zawodnik.
Czy będzie to konkurencja, dla nielicznej już istniejącej ekipy?
To czas pokaże.

Póki co, cena jedynego modelu jaki proponują, nie odbiega znacząco od pozostałych rowerów poziomych, których ramy wykonane są z aluminium.

Niestety, producent nie podaje na swojej stronie, zbyt wielu szczegółów dotyczących swojego produktu, więc podzielne się swoimi spostrzeżeniami, opartymi jedynie na podstawie fotografii.

R11 bo takie miano nosi ten model, to klasyczny jedno-belkowiec SWB, w układzie 20x26.

Pierwszą rzeczą, na którą zwróciłem uwagę, był fakt, iż rower nie ma regulowanego bomu,
(regulowany bom, to wysuwana przednia część, na której jest suport).
Brak regulacji spotyka się w zasadzie, jedynie w rowerach robionych własnoręcznie, lub wykonywanych dla zawodników pod konkretny wymiar.
Kwestia regulacji do wzrostu rowerzysty, w tym przypadku została rozwiązana, przy pomocy przesuwnego fotela. Jest to rozwiązanie co prawda pozwalające optymalnie dobrać odległość rowerzysty od korb, jednak podczas regulacji, zmienia się również usytuowanie środka ciężkości, a to już może znacząco wpłynąć na sposób, w jaki rower będzie się prowadził.

Za siedzenie służy nam fotel z włókna szklanego, do którego otrzymujemy pokrowiec z mikro włókien.

Jak na konstrukcje pozbawioną amortyzacji i wyposażoną w przednie dwudziesto calowe koło, przez mocowanie fotela, rower zdaje się być dziwnie wysoki.
Ogranicza to znacznie grono odbiorców, gdyż ci o niższym wzroście, albo nie dosięgną nogami do ziemi, albo będą odczuwali dyskomfort dotykając jej, jedynie palcami.
Taka pozycja również negatywnie wpływa na opory aerodynamiczne, jednak jest dużą zaletą w ruchu ulicznym, gdyż daje o wiele większe pole widzenia.

Sterowanie w rowerze w układzie bezpośrednim (bez przekładni, cięgieł, popychaczy) zapewnia nam kierownica wyprofilowana w taki sposób, iż kolana rowerzysty znajdują się przed kierownicą.
Takie rozwiązanie również pogarsza aerodynamikę, jednak bardziej wyprostowane ręce nie męczą się tak, jak przy kierownicach, "na chomika", zapewniając dużo większy komfort podróżowania. Taka pozycja rowerzysty jak i sposób kierowania, jest szczególnie ceniony przez osoby zaczynające jazdę na rowerach poziomych, gdyż daje to większą stabilność i łatwiej jest utrzymać równowagę.

Do napędu producent dał na do dyspozycji, 9-rzędową kasetę i trzy tarczę z przodu. Łańcuch nie został wprowadzony w rurki, ani w żaden inny sposób osunięty. Za prawidłowe prowadzenie łańcuch odpowiedzialna jest podwójna rolka, umieszczona na wysięgniku z "blaszki".

Łańcuch "napędowy" (górny) jest łamany, co w połączeniu z możliwym brakiem sztywności "blaszki" i rolki, będzie skutkować niepotrzebnymi stratami energii, lub będzie potencjalnym punktem uszkodzenia.

W kwestii hamulców, również nie mamy wielkiego wyboru. Rama nie została wyposażona w mocowania pod tarcze, więc mamy do dyspozycji jedynie V-breki.

Opcjonalnie możemy rower doposażyć w błotniki, oświetlanie i bagażnik.
Co to za bagażnik,jaka jest jego nośność i sposób mocowania, producent na swojej stronie również nam nie zdradza.

Całość prezentuje się bardzo dobrze, R11 nie odstępuje tu starannością wykonania od rowerów produkowanych w Niemczech, czy Holandii.

Istnieje również możliwość indywidualnego dobrania komponentów, jakie znajdą się w ramie, więc nie jesteśmy ograniczeni gotową specyfikacją.

Ostatnia rzecz, która zasługuje na podkreślenie to waga roweru, która wynosi zaledwie 13kg.
Właściciele rowerów szosowych pewnie zrywają teraz boki ze śmiech, ale tak moi drodzy, taka waga dla roweru poziomego, to naprawdę bardzo dobry wynik.
Podsumowując

Przyznam szczerze, że mam duży problem z określeniem, do kogo ta oferta jest skierowana.

Sztywna konstrukcja, niska waga, brak rurek i osłon na łańcuch, wskazywały by, iż to maszyna wyścigowa. (tu sprawę psuje nie właściwie umieszczona rolka i linia prowadzenia łańcucha napędowego)

Jednak wyprostowana, mało aerodynamiczna pozycja i wysokość fotela, wskazują na rower służący do poruszania się, raczej w mieście.

Czy to rower wyprawowy? Też nie wiem, bo bagażnik, jego nośność, sposób mocowanie, nie został zaprezentowany, nie wiemy ile i w jaki sposób możemy bagaż ulokować.

Tak więc. Pozostaje mi jedynie czekać, aż odezwie się któryś z użytkowników i podzieli się własnymi doznaniami, związanymi z tą konstrukcją. A jeśli się tak stanie. To niezwłocznie was o tym poinformuje.

Pozytywne jest to, że mamy na rynku kolejną poziomkę, która jest produkowana w kraju nad Wisłą.

Strona producenta: http://rinobikes.com/

Kolejna wariacja na temat trzech kółek.

2010-12-28T11:07:00.000-08:00

...

Aron

2010-12-22T10:57:00.000-08:00

...
W sumie.
Nigdy nie deklarowałem, że ma to być blog rowerowy.
Powiedział bym nawet, że miał to być jedynie zbiór zapisków.
Swoistego rodzaju notes, zbiór rzeczy, które mnie interesują , do których chętnie wracam.
A to, co znalazłem tym razem, zrobiło na mnie tak ogromne wrażenie, że z całą pewnością jest jedną z takich rzeczy.

Posłuchajcie.

Aron Fotferingham urodził się z rozszczepieniem rdzenia kręgowego.
Od dziecka jest pozbawiony władzy w nogach. Obecnie ma 19 lat. Pochodzi z Las Vegas w Newadzie.

Jako dziecko był bardzo aktywny, chciał robić wszystkie rzeczy, które robią jego rówieśnicy.
W wieku ośmiu lat, zaczął jeździć w skate parku
Wybrał się tam z tatą i bratem Brianem, miał obserwować popisy zza płotu. Jednak sam też spróbował.
Pierwsze upadki były straszne, jednak to, iż nie było to proste sprawiało, że miał jeszcze więcej zapału do ponownych prób. Od tego czasu stał się uzależniony.
Aron jest laureatem kilku konkursów w BMX free style’u a w tym w 2005 laureatem finałów Vegas AmJam BMX.
Pomimo tych wyróżnień, nadal czerpie mnóstwo radości w skate parku z jazdy wraz z kolegami.
Sam opracowuje swoje triki.
13 lipca 2006 wykonał pierwszy back flip na wózku.
Od tego czasu,opanował go do perfekcji,oraz urozmaicił o inne elementy.

Sami zobaczcie, co ten chłopak potrafi, bo ja choć naprawdę, bardzo bym się starał, to nie potrafię tego opisać.

Za każdym razem, gdy coś wydaje nam się trudne, lub wręcz niemożliwe, wystarczy spojrzeć na takich ludzi, aby uświadamiam sobie, w jak dużym błędzie jesteśmy.

rzeczy niemożliwe... NIE ISTNIEJĄ.

Więcej o Aronie dowiecie się z jego własnej strony.
Znajdziecie tam również zdjęcia, oraz więcej filmów.
http://www.aaronfotheringham.com
...

HumanCar

2010-12-07T13:09:00.000-08:00

...
Może i to wariactwo.
Ale z drugiej strony.
Może nasz obecny styl życie jest wariactwem?

HumanCar, jest zwieńczeniem pomysłu, który zrodził się pewnego dnia w głowie Harley’a Greenwood,a
gdy jadąc do pracy w Dolinie Krzemowej utknął w korku.
Wszyscy siedzieli w bezruchu, w autach pracujących na wrzuconym biegu jałowym.
Przykuci do swych siedzeń, wdychając kłęby spalin
Potencjalni kandydaci do cukrzycy lub zawału serca.

Musiał być jakiś lepszy sposób, aby się przemieszczać.

Przy połączeniu zawodowych umiejętności inżynierskich i zdobytych doświadczeń podczas budowy hot-Rooder zaprojektował i zbudował prototyp FM-4, który w 2001r opatentował.

W pojeździe został zastosowany unikalny mechanizm napędowy (przez rowerzystów poziomych zwany potocznie "na wioślarza")
Do budowy posłużyło aluminium i inne lekki materiały, co pozwoliło ograniczyć wagę pojazdu do 700kg.

Cdn...
...

Od 9 października Ewa zbiera na rower.

2010-12-07T07:33:00.000-08:00

Witam wszystkich sportowców.

Chciałabym napisać kilka zdań o sobie, gdyż jestem w ogromnej potrzebie z uwagi na to co robię w życiu.
Zakochałam się w kolarstwie niepełnosprawnych.
Jestem niepełnosprawną dziewczyną, mam porażenie kończyn dolnych po złamaniu kręgosłupa i przerwaniu rdzenia kręgowego.
Należę do klubu sportowego http://handcycling.pl/ od września tego roku.
Klub udostępnia mi handbikea, rower ręczny na czas zawodów...
To jednak za mało, chciałabym trenować na własnym sprzęcie.
No i tutaj pojawia się problem, ponieważ tak po prostu i zwyczajnie nie stać mnie na kupno tego roweru.
Koszt handbikea to 21 tys. zł, myślę, że dla każdego to cena z bajki, koszt, który przerasta jego budżet.
Dlatego wpadłam na pomysł, aby utworzyć subkonto w Fundacji na ten cel, czyli taka zbiórka na mój rower.
Założyłam subkonto w Fundacji "Pomóż i Ty", żeby pomalutku zbierać kaskę.
http://www.fundacjapomozity.sprint.pl/

Zbieram ją od 9 października.
Wiem, że moja prośba jest kosmiczna, ale zwracam się do każdego, kto może spełnić moje marzenie o własnym sprzęcie, żeby wpłacił 1zł na moje konto.
Kiedy uzbieram około 20 tys ludzi o wielkim sercu, może uda mi się kupić własnego handbikea.

Ścigam się od dwóch lat i wiem, że to nie chwilowe zauroczenie, ja o niczym innym nie marzę. To prawdziwa miłość do sportu...
Nie przejmuję się kalectwem, tym, że jest mi ciężko itd. Wystarczy, że wsiadam na handbikea i wszystkie problemy znikają..

Marzą mi się starty za granicą...
Marzy mi się wygrana z najlepszymi zawodniczkami w Polsce. Uwielbiam trenować. Pomożecie mi spełnić moje marzenie?
tu jest mój APEL pomocdlaewy.rox.pl

Gdyby ktoś zechciał pomóc....

Oto numer subkonta: Millenium Bank
63 11 60 22 02 0000 0000 29 20 62 73 koniecznie z dopiskiem "Rehabilitacja Ewy Kaczmarczyk",
Celem zbiórki jest rower handbike Fundacja "Pomóż i Ty"
Uzbierałam od 9-ego 3,500; wszystko opisuję na stronie.
[na dzień dziesiejszy to już 13 947zł] kaczor1

Odpowiem na wszelkie pytania...
trudna droga przede mną do handbikea...bardzo trudna
WROCŁAW MARATON - mój najcięższy i pierwszy 42km dystans pokonany!
ktoś pomoże?...

...

.

2010-12-07T01:07:00.001-08:00

...

Trzy koła, 3000mil, 9 dni

2010-12-05T14:29:00.000-08:00

...
Będziesz tracił stopniowo zdolność panowania nad mięśniami swojego ciała.
Nie będziesz w stanie kontrolować swoich wypowiedzi i swoich ust.
Twoje marzenia legną w gruzach.
Ostatecznie zostaniesz przykuty do wózka.
Prawdopodobnie doznasz skrzywienia kręgosłupa, lub także zapadniesz na cukrzycę.
Twoje serce, powiększy się do takich rozmiarów, że nie będzie w stanie dalej funkcjonować.
Przez cały czas, twój świadomy umysł, będzie uwięziony w twoim gasnącym ciele.

Lekarstwa nie ma...
Żadnej szansy na wyleczenie.

Kyle Bryant został zdiagnozowany w Friedreichs Ataxia (FA).

Stwierdzano u niego, nieuleczalną i śmiertelną chorobę, postępujący genetyczny zanik nerwów i mięśni (a genetics progressive neuromuscular disorder )
Dostał tą wiadomość, gdy miał siedemnaście lat.
Gdy stracił możliwości uprawiania sportu i nie mógł utrzymać równowagi, aby jeździć na rowerze, który był jego pasją, zaczął tracić nadzieje.
Wtedy odkrył trójkołowce, które nie są jedynie dziecięcymi zabawkami.
Kyle był zachwycony, że ponownie może znaleźć się na drodze i był zdeterminowany, aby stawić czoło postępującej chorobie.
Z pomocą rodziny i przyjaciół zaczął jeździć w zespole kolarskim Raide Ataxia.
Wraz z przyjaciółmi przemierzając kraj, na badania nad chorobą oraz podnoszenie świadomości ludzi, zebrał 800 000$

Teraz czeka ich największe wyzwanie.
Zespół zamierza wystartować w RAAM , najtrudniejszym rowerowym wyścigu na świecie. 3000mil z Kaliforni do Maryland w dziewięć dni.

Ataxian pokazuje tryumf ducha nad ciałem.
Pokazuje co znaczy bycie niepełnosprawnym.
A może, co znaczy tak naprawdę żyć?

Film dokumentalny The Ataxian.

Zwiastun.

Moje nieudolne tłumaczenie pochodzi ze strony.

http://www.theataxian.com/about/about.html

Jeśli się coś nie zgadza, korygujcie.

...

A co? Nie da się?

2010-12-04T10:59:00.000-08:00

...
Nie na co dzień spotyka się szosowy rower z karbonu, który jest wykorzystywany
do skakania przez głazy lub trików w skateparku.

I tak na sprawą Martyn’a Ashton’a (na rowerze) i Rowan’a Johns’a (za kamerą) w trzy dni, powstało niesamowite wideo.

Jak zapewniają autorzy. Triki i akrobacje są prawdziwe, nie są efektem montażu
materiału w procesie post produkcji.
...

Human Power Team.

2010-12-04T07:14:00.000-08:00

...

133.284km/h na rowerze wypasarzonym w prłną osłone aerodynamiczną.

Tyle obecnie wynosi rekord prędkości w sprincie na 200 metrów i został

on ustanowiony w 2009 roku. W 2010 nie udało się go nikomu pobić.

Przeglądając tweeterowe wpisy, natknąłem się na informacje, o sponsorowaniu przez Raptobike ( Holęderski producent rowerów poziomych)

zespołu, który dołączył do grona śmiałków.

Human Power Team.

Szesnasto osobowy zespół, składający się ze studytów wydziałów: mechaniki, inżynierii lotniczej, fizyki i biomechaniki, postawił sobie ambitne zadanie.
Zbudować pojazda napędzany siłą ludzkich mięśni, zdolny przekroczyć barierę 133km w dwustumetrowym sprincie i 90,6km w jeździe godzinnej.

Czy im się uda zobaczymy za rok, podczas World Human Powered Speed Challenge 2011 w Battle Mountain w Newadzie.

Przed badaniami w tunelu aerodynamicznym, test sprawdzający, czy kolaż zmieści się wewnątrz zaprojektowanej obudowy.

Zainteresowanych zapraszam na stronę projektu (wersja anglojęzyczna).
...

Rower czy ?

2010-12-03T11:09:00.000-08:00

...

No właśnie. Co?

Myślę, że freecross bo tak ten wynalazek się nazywa, to o wiele przyjemniejsza opcja, a niżeli dziwaczna maszyna treningowa z tele-zakupów, która z czasem i tak wyląduje pod łóżkiem, w szafie, za zasłoną, na pawlaczu lub w innym miejscu, w którym nie będzie nam przypominać, o nie zrealizowanych postanowieniach. ;-)

Jedno jest pewne. Nie będzie Cię bolał tyłek, a i bóle pleców odejdą w niepamięć.

Dołączam do kolekcji rowerów, oznaczanym przeze mnie skrótem NBD.

Czeski film. Czyli wszystko nie na swoim miejscu.

2010-12-01T11:03:00.001-08:00

...
I kolejny dowód, iż ścieżki leśne, żywiołem roweru poziomego nie są. (4:30)
I kolejny dowód, iż mimo to, sprawiają wiele radości i frajdy leżącym rowerzystom.
A jak się bawią w Czechach?

Popatrzcie.

Canchacalla

2010-11-30T07:29:00.001-08:00

Canchacalla 4 - 5 - 08 from Keniro Bike on Vimeo.

Niezła gratka, zrobić rower dla swego dwulatka.

2010-11-28T12:30:00.000-08:00

...

Z trzech dziecięcych rowerków, kilku części z odzysku i kawałków zużytego biurka, kawałków, które tworzą główny element ramy, powstał w Kanadzie taki oto traik, dla dwu i pół letniej rowerzystki.

Więcej zdjęć i szczegółów w języku angielskim znajdziesz [>>>tutaj]

Nowy rower gemsiego już jeździ.

2010-11-12T07:35:00.000-08:00

...

Dla nie wtajemniczonych – poprzednik zszedł śmiercią tragiczną.

[>>Więcej]

A jak jeździ nowy? - niech opowie sam.

[>>Więcej]

Flevo jeszcze raz i nie tylko.

2010-11-12T04:17:00.000-08:00

...

Flevo jeszcze raz i nie tylko.

Rowery poziome, w Polsce nadal są mało popularne, a informacje na ich temat, można w naszym rodzimym Internecie znaleźć naprawdę w niewielu miejscach.

Na portalach, blogach w artykułach prasowych czy w Wiki, mamy z reguły te same informacje. Trochę historii, trochę informacji o aerodynamice i wygodzie tych wehikułów, jak i spis zalet, oraz wad, których niestety pozbawione nie są.

Jest też na ogół obowiązkowy podział rowerów na typy.

Z uwagi na rozstaw osi, napęd, kierowanie czy wysokość. Typy te są dobrze omówione, obfotografowana, zilustrowane szkicami lub wręcz schematami.

Jednak nie wiem czemu, w spisach tych, nie są wymieniane dość ciekawe i warte uwagi konstrukcje.

A mianowicie rowery określane skrótem MBB.

I to im, chciał bym poświęcić trochę czasu.

Więc posłuchajcie.

Co kryje ten skrót?

Nie, nie będę stopniowo budował napięcia, bo do mistrza saspensu, naprawdę mi daleko, więc do rzeczy.

MBB (moving bottom bracket) – rama z ruchomym suportem

Określana również terminem Center-steered Recumbent

W wolnym tłumaczeniu, które osobiście lubię, zresztą funkcjonuje ono wśród Polskich pozomkowiczów, jest to rowery, z centralnie skrętną ramą ( to określenie do jednego z typów nie pasuje, ale o tym później)

Nie znalazłem konstrukcji o tej budowie, która miała by tylni napęd, więc zaryzykuje stwierdzenie -
Są to rowery przednionapędowe, czyli FWD Front-wheel drive.

Występują w czterech podstawowych podtypach, oraz nieskończonej ilości wariacji ograniczonej jedynie wyobraźnią konstruktorów.

I tak

Flevo

Airbaik

Python

Cruzbike

cdn...
.

Kronika

2010-11-08T04:16:00.000-08:00

...
Myślimy, że Coś odkrywamy.
Wpadamy na nowe fantastyczne pomysły.
Dziwimy się i zachwycamy nowymi trendami i konstrukcjami, podziwiając współczesną myśl techniczną.
Tymczasem, zaglądając pod zakurzoną podszewkę, chroniącą przeszłość przed zapomnieniem, odkrywamy prawdę.
Ktoś przed nami już na to wpadł.

Flevo

2010-11-03T04:17:00.001-07:00

...
MBB - Movable Bottom Bracket

Tak wygląda jazda na Flevo pokazana przez pryzmat marketingu

A tak w realnym życiu. ;-)

Odpalanie filmu na pych:
Film się przycina. Nie wiem czemu. Po zbuforowaniu kawałka, należy odrobine przesunąć suwak.

Zestawienie oczywiście z przymrużeniem oka.

Nie jest tak do końca, że marketingowcy robią nas w trąbę .

Oczywiście, każdy rower ze skrętną ramą, wymaga nauki jazdy – niemal od początku.

Jednak rower na drugim filmie, jest konstrukcją dość ekstremalną i wykonaną własnoręcznie (Homemade). Bardzo odbiega od produktów komercyjnych. Nie przeszkadza to oczywiście jego właścicielowi, w rozwijaniu dużych szybkości z jednoczesnym trzymaniem rąk w kieszeniach >> Tor w Żyrardowie .

Zasadniczą częścią, która wyróżnia prezentowany rower, a w zasadzie brak części, jest amortyzator skrętu, w który fabryczny rower Flevo jest wyposażony. Jaką amortyzator pełni rolę i jaki ma wpływ kąt główki ramy, na sposób prowadzenia roweru, bardzo obrazowo wyjaśnia Maciek Długosz.

Zapraszam do obejrzenia.

Tor w Zyrardowie

2010-10-19T09:08:00.000-07:00

...

Relacja? No miała być.

Ale ciągle brak czasu, bo to
za sprawami trzeba jechać.
A to kolejne targi.
A to kolejne szkolenie.
A tak naprawdę, to zwykłe lenistwo i tyle.
Więc krótką relacje możecie przeczytać u raffiego.

You tube było tak uprzejme, iż zablokowało ścieżkę dźwiękową.

>>> Opcja z dźwiękiem.

A dla wszystkich których interesują zdjęcia …

Garść sznurków:

http://picasaweb.google.com/Saurus8/101010TorKolarskiZyrardow#
http://storm00.cba.pl/tor/1/
http://storm00.cba.pl/tor/2/
http://bzaborow.org/galer/pg/show/1445
http://picasaweb.google.com/trobakowski/TorWZyrardowie101010#

http://bzaborow.org/galer/pg/show/1446

...

Testy i zabawy z mapą google

2010-07-27T00:55:00.001-07:00

Testy i zabawy z mapą

Pokaż Mapa posiadaczy i konstruktorów rowerów poziomych na większej mapie

Pokaż Mapa posiadaczy i konstruktorów rowerów poziomych na większej mapie

Kozie sprawy

2010-07-24T09:31:00.000-07:00

...

Koza sławka jest uparta
Bo to kozi zwyczaj taki
Po dyskusji z jego kozą
Wyjdą tobie wszystkie flaki

Koza sławka, toczy, spawa

I w pogardzie dzieci miewa

Które w koło się czepiają

Mówiąc jej,

że spadła z drzewa

Odpadają dziatki małe,

Szmat, gałganów nie módz strawić

Ich niestrawność, może tylko

Kozę sławka nieźle bawić

Koza sławka jest ciekawa
i choć wkurzać innych może
Myślę, że jej usunięcie
Nam na forum nie pomoże.

Na łba ścięcie się nie godzę
Bo to nie etyczne chyba
Przyciąć rogi tylko starczy
Jak na innych forach bywa.

Fragment zapisu I Przegladu Piosenki Prawdziwie Zakazanej

2010-07-19T12:00:00.000-07:00

...
(20-22 sierpnia 1981 w hali Olivia w Gdańsku). Odniesienie do polityki epoki Gierka...

Andrzej Rosiewicz - "Propaganda sukcesu"

1. Szła sobie drogą z kulawą nogą
Głodna i biedna, odarta z marzeń
Deszcze padały, psy ją szarpały
Szarpali też dziennikarze
Już przez nikogo nie kochana
Jak nocna służba, jak druga zmiana,
Zapomniana przez pana, wyklęta przez lud,
Szła, szła na wschód

Ref.: Choć pogoda była brzydka i zła

Choć na drodze położyła się mgła

Choć paliła pod powieką słona łza

Szła, szła, szła.

Z kraju węgla, miedzi, rud,

Gdy dokoła rozpanoszył się głód

Tam ją zdradził i wyklął ją lud

Szła na wschód

2. Swoje nieszczęście chciała wykrzyczeć

W twarz rzucić klasie robotniczej

Kiedyś ta piękna i atrakcyjna,

A dziś już całkiem bezpartyjna

Szła taka biedna, sama i jedna,

W deszczu w wojskowych o nocach

Psy ją szarpały miejskie i wiejskie

Chora też była na płuca

Krwawe słońce promieniem dotykało już ziemię

Głodne kruki krążyły nad szosą

Pociągnęła z manierki na te swoje rozterki

Ruszyła gdzie oczy poniosą

Ref.: Choć pogoda...

3. I trudna rada szła cała blada

Oczy sińcami podkute

Z włosem rozwianym, zbitym kolanem

Z dziąsłem przeżartym szkorbutem

Łóżka nie miała, gdzie mogła - spała

Brak snu ją nękał i troska
W knajpie na stole, czasem w stodole
Gdy przytuliła ją wioska

Ref.: Choć pogoda...

4. W kręgu ogniska, kiedyś mi bliska
Jadła kiełbasę zawzięcie
W ustach pobladła i dalej jadła
i pokazała mi zdjęcie

A na tym zdjęciu oczy zachwycał
Obraz nieziemskiej urody
Warkocz złocisty, wzrok jasny, czysty
I lica - jako jagody.

Oko poznało, lecz co się stało
Co stało się z cud dziewicą?
Oczy pogasły, łuny nad miastem
I spopielało jej lico.
"Powiedz mi, powiedz, szkaradna wiedźmo"
I podsunąłem jej zdjęcie
"Czy ta dziewica i ty to jedno?"
Skinęła, jedząc zawzięcie.
To była ona, chude ramiona
Mi zarzuciła na szyję
"To ty, kochana?" "To ja, kochany."
"Myślałem, że już nie żyjesz."
"Jędruś przemiły, Jędruś kochany!
Wiesz, jaka ja nieszczęśliwa."
"Powiedz mi miła, gdzieżeś ty była?"
"Wiesz Jędruś, ja się ukrywam."
Jędruś z oddali, cały ze stali,
Podjechał sznur mercedesów
"Ja twoja rana, twoja kochana,
To ja - propaganda sukcesu."

"Nie odchodź, proszę, nie odchodź miła!"
Westchnęła - i już nie żyła.
Leżała biała, to co nie znała
Barwy codziennej szarości
W liściach wawrzynu, planów i czynów
Haseł i ludzkich słabości.
Ciszej przy grobie grała orkiestra
I trochę mniej było ludzi
Wy dalej żyjcie, braw mi nie bijcie
Bo może znów się obudzić.
Panie, panowie, spoczęła w grobie
I nie ma na to sposobu
Nędzne ma szaty, dajcie na kwiaty,
Na kwiaty dajcie do grobu.
Panie, panowie, spoczęła w grobie
Niewdzięczna córka systemu
Brak wyobraźni, więzy przyjaźni,
Więc dajcie choć po złotemu.
Niewdzięczna córka tego systemu
I kilku mężów uczonych
Kto chce, niech wierzy - wiecie, gdzie leży?
W alei zasłużonych.

Ref.: Choć pogoda...

...

Spotykamy się już po raz trzeci. Ogólnopolski Zlot Rowerów Poziomych

2010-07-14T12:59:00.000-07:00

ODDZIAŁ POLSKIE TOWARZYSTWO TURYSTYCZNO –KRAJOZNAWCZE

w Pile im. Henryka Kamińskiego

64-920 PIŁA

ul. Śródmiejska 12/1

Tel/fax 0-67/212-44-30 NIP 764-10-96-026

Lukas Bank 82 1940 1076 3022 1770 0000 0000

http://www.pila.pttk.pl/

1. Organizatorzy

• Oddział PTTK im. Henryka Kamińskiego w Pile

• Bractwo Turystyki Rowerowej w Pile

• CYKLOTUR.com

• przy wsparciu Poczty Polskiej S.A., Oddziału Rejonowego w Pile oraz licznych sponsorów

2. Termin

• 10 – 12 września 2010 roku (piątek - niedziela)

3. Uczestnicy

• turyści indywidualni, którzy zgłoszą swój udział w zlocie do oddziału PTTK w Pile do dnia 1 września 2010 roku (środa)

4. Cele zlotu

• popularyzacja turystyki kolarskiej a zwłaszcza uprawianej z użyciem rowerów poziomych

• kształtowanie nawyków aktywnego, turystycznego wypoczynku

• poznanie nowych znajomych

• poznawanie piękna Ziemi Nadnoteckiej

5. Zasady uczestnictwa w zlocie:

• zgłoszenie chęci udziału i wpłacenie wpisowego w wysokości - 110,oo zł (dotyczy udziału w całym zlocie 10-12 września br) na konto PTTK w Pile lub w siedzibie oddziału - do dnia 1 września 2010

• zgłoszenie chęci udziału i wpłacenie wpisowego w wysokości – wpisowe – 25,00; nocleg – 35,00; śniadanie – 8,00; obiadokolacja – 17,00 (w wypadku przyjazdu na okres krótszy – w zgłoszeniu należy dokładnie zaznaczyć wszystkie zamawiane świadczenia) na konto PTTK w Pile lub w siedzibie oddziału - do dnia 1 września 2010

• w zgłoszeniu prosimy o podanie precyzyjnych „namiarów” kontaktowych - telefon, mail

6. Świadczenia gwarantowane

• niezapomniane przeżycia z wędrówki głównie drogami asfaltowymi oprócz ok.1,5 km po drodze szutrowej,

• spotkanie starych i nowych przyjaciół,

• „nocne rodaków rozmowy” i wymiana doświadczeń,

• gromadzenie punktów na Kolarską Odznakę Turystyczną,

• pamiątki zlotowe,

• 2 noclegi w Domu Studenta PWSZ w Pile (pokoje 2,3,4-osobowe z pełnymi węzłami sanitarnymi), zabezpieczone pomieszczenie dla zamknięcia rowerów – budynek pod ochroną, pomieszczenie z TV i dostępem do Internetu,

• dwa spotkania przy grillu w piątek i sobotę,

• wyżywienie – 2 x śniadanie, 1 x obiadokolacja,

• program turystyczny, w tym m.in. przejazd POCZTY ROWEROWEJ na trasie Piła – Trzcianka,

• pamiątkowa karta pocztowa z okolicznościowym datownikiem

• organizatorzy nie ubezpieczają uczestników – należy to zrobić we własnym zakresie

7. Program zlotu:

DZIEŃ I – 10 września 2010 roku (piątek)

• przyjazd uczestników zlotu do Domu Studenta PWSZ w Pile, ul.Żeromskiego, zakwaterowanie, godziny przyjmowania uczestników zostaną podane w późniejszym terminie, przy potwierdzeniu przyjęcia zgłoszenia

Pokaż Mapa posiadaczy i konstruktorów rowerów poziomych na większej mapie

• spotkanie grillowe

DZIEŃ II – 11 września 2010 roku (sobota)

• śniadanie

• przejazd na plac Zwycięstwa – otwarcie stoiska Poczty Polskiej

• wyjazd na trasę – Piła – Kalina – Byszki – Ujście – Mirosław Ujski – Walkowice – przeprawa promowa przez Noteć – Biała – Trzcianka – Łomnica – Stobno PKP – Kotuń – Piła- ok.75 km

• wariant trasy krótszy – jw. do Walkowic i powrót tą samą trasą- ok.50 km

• obiadokolacja

• spotkanie grillowe

DZIEŃ III – 12 września 2010 roku (niedziela)

• śniadanie

• opuszczenie obiektu, rozjazd uczestników do domów

• dla chętnych – dodatkowa wycieczka po okolicach Piły

8. Postanowienia końcowe

• uczestników zlotu obowiązuje przestrzeganie niniejszego regulaminu, „Karty Turysty”, „Prawa o ruchu drogowym”

• ostateczne decyzje podejmują kierownik trasy i Komenda Zlotu

• zlot odbędzie się bez względu na pogodę

• zgłoszenie po terminie nie gwarantuje pełni świadczeń

9. Uwaga

podczas zlotu przy współpracy z firmą REBA z Warszawy (http://www.reba.pl/) prowadzona będzie zbiórka zużytych baterii różnego typu – zachęcamy do ich zabrania ze sobą na zlot.

Ochrona środowiska obowiązkiem każdego turysty!

DO ZOBACZENIA NA ZLOCIE!

Trzy koła. Nie tylko dla dzieci.

2010-06-23T01:17:00.000-07:00

.
Trajki skaczą niedościgle
Bardzo lubią swoje figle
Proszę zerknąć drogi Panie
Kółka trzy jest mieć wspaniale.

Zobaczyła świnia zwierza
Zamiast nóg miał kółka małe
I jak ona także lubił
W bocie tarzać się zuchwale.

Rzecze świnia do borsuka
Wierz borsuku co jest grane?

Trajki dzisiaj nadjechały
W lesie mamy dziś przes...

Trajka, traika, trike, czyli po ludzku i po polsku, trójkołowiec
Te, które są zaprezentowane w filmikach, zwane są również
kijankami (choć częściej określa się tak trójkołowce, z tylnym skrętnym kołem), lub bardziej fachowo rowerami w układzie tadpole.
Przednie koła są skrętne, tylne koło popycha nas do przodu ( no niestety, trzeba pedałować)

Rowery z jednym skrętnym kołem z przodu i napędzanymi tylnymi kołami to też trajki,
tyle, że w układzie Delta.

Ile kosztują i gdzie można kupić?

Ja znalazłem tu M&P ALTERNATYWA
no i tu http://www.kmxkarts.pl/

Ale pewnie pojawiają się tez na allegro.

Czy ktoś zabrania wam jeździć tam gdzie chcecie ? ;-)

2010-06-15T12:54:00.000-07:00

Loża szyderców

2010-05-25T08:48:00.001-07:00

...
Gdy szydzisz, wyszydzony zostać możesz.
I choć Ci to nie w smak może
Na kpiny, monopolu nie masz
A lamet Ci nie pomoże

Do loży szyderców zapraszam Cię mój drogi.
Gdy innych obśmiewasz, w porządku jest wszystko
Żuć błotem w kogo możesz
I przyjdź proszę
To naprawdę blisko.

Kopiowanie i przetwarzanie bez zgody
autora jest surowo Dozwolone ;-)

Zagadka. Kim jest podmiot liryczny? (do rozwiązania konieczna jest lektura forum.poziome.pl)

2010-05-23T10:54:00.000-07:00

...
Prostota świata twego, tylko przerażenie moje budzi.
Beton, głuchota i skała.
To podejście do rad, życzliwych Ci ludzi.

Szwindel, oszustwo, lenistwo i głupota
To w oczach twych kraj nasz.
Bylejakość, tandeta
krętactwo i miernota.

Kryć nie będę wcale.
Dar posiadasz drogi przyjacielu.
Zrażać kolegów i znajomych do siebie,
potrafi niewielu.

Ja i nikt inny, świata twego naruszyć nie zdoła
Bo kim Oni, Kim Ja jestem.
Nieudolna, polska
leniwa pierdoła

Lecz za przedsięwzięcie twoje, kciuki trzymać będziemy.

Przeklinając siarczyście w myślach me słowa,
pytasz może czemu?
Bo jest nas w tym kraju drogi kolego,
naprawdę niewielu.

Kopiowanie i przetwarzanie bez zgody
autora jest surowo Dozwolone ;-)

2010-05-17T05:33:00.001-07:00

Test porównawczy czyli Guzik z pętelką

2010-04-13T10:40:00.000-07:00

To żadna tam wycieczka, podróż a już na pewno nie wyprawa.

Więc co.

Jaka to kategoria?

Jaka dziedzina?

W jakim topic’u na forum internetowym znaleźć się powinna taka relacja?

Ja nie wiem.

A może wy mi powiecie?

A skoro już tu zajrzeliście…

Posłuchajcie…

Kolejne kilometry za mną.

Rower prowadzi się coraz lepiej

W sobotni poranek postanowiłem uwolnić się od trosk dnia codziennego do czego miał mi posłużyć wyżej wymieniony.

Przedświąteczna krzątanina powoli dobiega końca.
Koszyk z jajkami już zakończył swoją wyprawę i czeka przy telewizorze niczym aktor za kulisami, do dnia jutrzejszej premiery w której ma odegrać jedną z głównych ról.

Potrawy w lodówce przy pomocy żelatyny powoli ustalają swój stan skupienia, czego niestety nie można powiedzieć o pogodzie. Przez okno wyglądam –To słońce, To chmury.

Podobno ma padać. Ciśnienie wyprawia akrobacje godne medalu olimpijskiego, jednocześnie grając w kręgle moją głową.

Cóż. Śmiało mogę powiedzieć, że pogoda robi sobie ze mnie JAJA.

Powiedziałem że krzątanina dobiega końca ?

Nie.

Nic z tych rzeczy.
Jeszcze to. Jeszcze tamto. To przynieś. To wynieś. A to tu nie może stać. A…
Do tego wszystkiego, o korbę roweru pobrudziła się smarem firanka.

”Kto go tak postawił” - i awantura gotowa.

Szkoda, że potwornego nastroju nie można obstawiać, bo dziś była kumulacja i na 100% bym zgarnął wygraną.

„Nie chce mi się już nawet nie chcieć”

Niedziela.
Życzenia, stół uginający się od … wszystkiego - i od tego co zostanie doniesione, choć już i tak się nic nie mieści. Wczorajsze spięcia poszły w zapomnienie.

Czas mija a patrząc na biały obrus mam wrażenie, że coraz mniejsze jego fragmenty wystają spod półmisków.
Chyba powinno być odwrotnie?

Choć lubię jeść, o jedzeniu rozmawiać, oglądać programy kulinarne, to jednak tak wysublimowanej tortury nie powstydził by się nawet królewski kat. Cały dzień przy stole to dla mnie zbyt wiele.

Wyciągam rower burząc harmonie misternie poukładanych na biurku przedmiotów, które dostały świąteczną eksmisje, ze stałych miejsc swojego zamieszkania.

„Wrogowie” są obezwładnieni sałatkami, nóżkami w galarecie i tylko ich żołądki wiedzą, czym jeszcze.

Nikt nie oponuje.
Pogoda za oknem znowu pokazuje swoje humory, więc zabieram zestaw ubrań na różne okoliczności.
Łachy do plecaka a plecak na rower. Trochę kombinacji i udaje mi się przytroczyć go do bagażnika (porządnych sakw się jeszcze nie dorobiłem).
Pod klatką jeszcze raz sprawdzam wiązania.
Czubki drzew nie odchylają się od pionu nawet o centymetr, a słońce nieśmiało wyłania się zza chmurnej zasłony.

Czuje się trochę dziwnie.

Sąsiedzi w garniturach, krawatach, w stroje odświętne odziani a ja wyglądam w spodniach przeciwdeszczowych i polarze, jak bym wybierał się właśnie na narty.
Ale co tam.
Odjazd spod domu z szybkością kamienia wystrzelonego z procy.
…

I tak jak wystartowałem, tak równie szybko się zatrzymałem.

Chwaliłem się że rower opanowany i mam za swoje.

Zahaczyłem tyłem o betonowy kwietnik tak mocno, że pogoiłem koło.

Wygramalam się z fotela.
Koniec wycieczki.

Sprawdzam ile prócz zepsutego dnia będzie mnie kosztowała moja nadpobudliwość.

NIC.

Otworzył się tylko szybko-zamykacz przy piaście i koło wyskoczyło z wahacza. Jednak uderzenie było tak silne, że wystraszyłem się nie na żarty.

Koło poprawione. Tyłek w fotelu wygodnie… ał ał ał. SZYDEŁKO…
Pewnie spadło z biurka jak wyciągałem rower i dostało się pod materac.
No.
Teraz tyłek wygodnie w fotelu ulokowany.
Myślę sobie – Maciej Długosz przedstawia rowery poziome jako najlepsze z najlepszych.
No to zobaczymy.
Dwa lata temu na rowerze górskim, zapuściłem się do Konstancina wzdłuż Wału Zawadowskiego.

Pierwsza część trasy to droga dla rowerów, potem trochę trawy na szczycie wału i całkiem spory fragment równego i rzadko uczęszczanego asfaltu.

Jednak druga część to mieszanina asfaltu przypominającego dobry, nie, bardzo bardzo dobry ser szwajcarski, płyt betonowych nadziewanych stalowymi i sterczącymi prętami zbrojeniowymi, żwir, piach, a na koniec zielony szlak, który na mojej starej mapie jest oznaczony jako pieszy.

Zobaczymy czy Poziom w ogóle tamtędy przejedzie.

Jadąc tamtędy góralem w tylnim kole złapałem gumę, a w przednim urwałem wentyl.

Sunę Traktem Królewskim (Krakowskie Przedmieście) w kierunku Placu Trzech Krzyży, Al. Ujazdowskie i szybki zjazd ul. Belwederską.

Na rogu Sobieskiego i Dolnej zaczepia mnie na światłach pijaczek udający się, jak sądzę do sklepu po artykuły pierwszej potrzeby.

Cieszę się z tego spotkania jak… Zresztą sami możecie się domyśleć, jak ogromna radość zapanowała w moim sercu z powodu tego spotkania.

Chwila obserwacji, chwila przemyśleń, jakaś myśl kiełkuje, choć nie wie co się z nią dzieje. Przewija się po trybach maszyny jak Charlie Chaplin, bezwiednie, bez własnej woli. W końcu uzyskuje świadomość, krystalizuje się, przebija się przez gąszcz zwojów wysuwając się w potwornym bólu przed inne (może nawet dwie) równie ważne.

Pada pytanie „ILE…”

Czemu nie jestem zdziwiony ?
Mówię mu ile kosztuje sama rama.
Odchodzi beznamiętnie w kierunku kompana, który życzliwie choć stanowczo go pogania – „ No chodź bo nam k… zamkną”
Nagle odwraca się na pięcie i podbiega z powrotem.
Obchodzi mnie dookoła zaglądając pod, nad, z przodu i boku.
Tak już wiem. Wiem już jak czuje się rzeźba w galerii sztuki nowoczesnej.

Coś się mu odetkało.

Zaczyna zadawać mnóstwo pytań.
Z czego rama. Z czego fotel. Czy nie zaczepiam nogami o przednie koło przy zakrętach. Jak się spawa aluminium (tego akurat nie wiem) Czy musi koniecznie być amortyzacja…
Zanim zdążę odpowiedzieć na jedno on już zadaje kolejne pytanie.
Druga zmiana świateł a ja jestem tak zaskoczony, że nadal stoję z nim przed przejazdem rowerowym.
Jego towarzysz odchodzi wyzywając go na głos, a dokładniej rzecz biorąc wykrzykując pod jego adresem siarczyste epitety.
Rower poziomy.
Zjawisko ciekawsze, niż chęć lub wręcz potrzeba spożycia wina opatrzonego etykietą z wizerunkami bezpruderyjnych pań.
Pełen dramatyzmu i dylematów egzystencjaonalnych moment.
Wszak groźba, że „im zamkną” była bardzo realna. Niedziela, zakaz handlu, więc w sklepie zapewne tylko właściciel, który wcześniej zakończyć prace może.
Otrząsam się z osłupienia.

Rozmówca żegna się wyjątkowo grzecznie i uprzejmie.

Ruszamy.
Każdy w swoją stronę.
Kawałek prosto i skręcam w Al. Wincentego Witosa, którą to docieram do trasy Siekierkowskiej.
Zatrzymuje się przy skrzyżowaniu z Czerniakowską. Od Krakowskiego Przedmieścia aż do tej chwili mam pod wiatr, a jak się później okaże, na trasie siekierkowskiej będzie tylko gorzej.
Strudzony podróżnik do bukłaków z wodą, zawieszonych na bokach muła zagląda.
Ja w plecaku na bagażniku zawieszonym po butelkę wody rękę zanurzam.
Wokół przystanku autobusowego na czarno ubrany niczym kruk nad padliną krąży niezdecydowany rasowy rowerzysta.
Pierwszy, drugi, trzeci krąg.
Zdecydował się. Mija mnie i znika w oddali.
Chowam butle, gramolę się na fotel. Ruszam dalej.

Wlokę się 21-23km/h

Czy mogę szybciej? Pewnie tak, ale jeszcze spory kawałek drogi mam do przebycia.
Wiatr jest nie do zniesienia.
W myślach przeklinam. Łatwo być miało. Małe opory powietrza.
Akurat.
Kit i tyle.
Aż…
Doganiam "kruka", który ledwo się toczy – może to tylko strój i rower wyczynowy?
Na koło mu siadam. „Ciągnie” mnie 20km/h aż do Sanktuarium, gdzie skręca w lewo, zostawiając mnie samegow aerodynamicznych zmaganiach.
Przyśpieszam i po chwili jestem już przy wjazdach na most.
Miejsce choć wcale nie wygląda, w rzeczywistości jest bardzo niebezpieczne.
Uświadomiła mi to ubiegłoroczna tragedia.
Pod kołami ciężarówki zginął rowerzysta.

Internetowe dyskusje, dywagacje, słowne starcia. Chęci i propozycje aby postawić ducha.

>(Więcej o duchach)
Stan obecny wskazuje, że jedynie na chęciach się skończyło.
Znikomy ruch na jezdni stwarza zagrożenie (!)
Wiem jak to brzmi.
Ale to prawda.
W zasadzie pojawiają się tam jedynie ciężarówki wywożące piasek wiślany ze żwirowni.
Czujność rowerzystów jest uśpiona – do czasu tej tragedii nie widziałem tam żadnego
samochodu i sądziłem, że ta jezdnia jest wyłączona z ruchu.
Oczywiście żadne znaki o tym nie świadczą.
Do tego:

Z perspektywy rowerzysty jadącego drogą dla rowerów, widok na jezdnie ograniczają krzaki i budynek stacji trafo.

Z perspektywy kierowcy jadącego jezdnią, widok na drogę dla rowerów ogranicza budynek stacji trafo i krzaki.
Przepis na kolejną tragedię jest nadal aktualny.
Mijam anonimowe i nieme miejsce tragedii, skręcam w prawo i zamiast na most, wjeżdżam na pokryty trawiastym dywanem wał.
Niewielki ziemny przedziałem, biegnący środkiem, tworzy ułatwiającą podróż ścieżkę.

Prędkość 13-15km/h

Zatrzymuje się.

Wypadało by zrobić kilka zdjęć.

Trochę to bez sensu.

Pogoda i pora, temu nie sprzyjają.

Słońce wisi wysoko na niebie, nie przysłonięte nawet najmniejszą chmurką, tworząc ostre i nieprzyjemne kontrasty.

Jak to mówią w fotograficznym żargonie „balcha”

Pewnie żadne z tych zdjęć nie będzie się nadawało do pokazania.

Cały czas jestem w Warszawie.

A tu cisza, spokój, zabudowanie zniknęły z zasięgu wzroku.

O cywilizacji przypomina jedynie majestatycznie górująca nad otoczeniem elektrownia siekierki.

Z naprzeciwka zbliża się rowerowa wycieczka – aż miło popatrzeć. Jednak chce się komuś spędzać czas inaczej, niż wszyscy, a w dodatku w rodzinnym i dużym składzie.

Pakuje aparat i tyłek na rower.

Zza pleców odgłos kół.

Niebieski.

Niebieski w niebieskich gaciach w niebieskim kasku w niebieskich butach w…

Nie, nie w. Na niebieskim rowerze. Przelatuje obok mojego ucha z prędkością pozostawiającą niebieskie smugi w powietrzu.

Rozpoczynam kłusem, powoli przechodząc w galop w pogoni za zbiegiem, ale powyżej 15km/h na przemian to wypadam, to wskakuje w przedziałek, który przybrał kształt i szerokość bardzo nieprzyjemnej rynny. Czuje się jak bym próbował ujeździć niesfornego byka na rodeo. Nie mogę utrzymać toru jazdy, a gdyby nie amortyzacja to wyleciały by mi wszystkie plomby.

Muszę się przyznać.

Nie jestem w stanie go dogonić, a przyczyną jest bezsprzecznie konstrukcja roweru.

Dalej toczę się szczytem wału.
Towarzystwa dotrzymują mi jedynie nieliczne zabudowania i połamane wiślane chaszcze próbujące powrócić do życia wyrwane przez przejście wysokiej wiślanej wody z zimowego odpoczynku.

W dole pojawia się.
Upragniony, wymarzony, dojący ukojenie… asfalt. – no dobra.
Bez przesady.
Ale przyznaje, że ten widok mnie cieszy.
Można zjechać z wału.

Na asfaltowej drodze, żółte akcenty się pojawiły.

Nie, nie kaczeńce czy żonkile, lecz prefabrykowani leżący policjanci.
Spowalniacze ruchu, czy jak to tam się fachowo nazywa.
Taka wspaniała niespodzianka!!! Wrrr
Jak się cieszę.
Jak się cieszę, że drogowcom nie udało się przegrodzić całej drogi, bo prefabrykaty są ciut przy krótkie, dzięki czemu zostaje 10-15cm dla normalnej jazdy.
Oczywiście jeśli normalną można nazwać jazdę zygzakiem.
Po policzkach ciekną mi łzy.
Nie są to łzy wzruszenia. Wiatr znowu się wzmaga.
Natura jest wyjątkowo złośliwa. Kierunek zmieniłem już wielokrotnie, a ten cały czas wieje mi prosto w twarz.
Oczy zaczynają mnie szczypać. Muszę się zatrzymać żeby założyć okulary.

Okazja jest, gdy w ślimaczym tempie drogę przecina mi pociąg towarowy. Żadnych zapór. Dzwonków. Tylko migające na słupie światła informują kierowców o zbliżającym się potencjalnym zagrożeniu.

Czuje stopami drgania asfaltu, wywołane jego masą.
Równomierne. Miarowe.
Wszechobecny zapach oleju i smaru unosi się dookoła.
Nie jest gorąco. Silny wiatr powinien go rozwiać.
Lecz tak się nie dzieje.
Wagony po przekroczeniu krzyżówki, zostawiając mi wolną drogę, suną ociężale lecz konsekwentnie, równolegle do jezdni, aby za chwilę zniknięć z zasięgu mojego wzroku.
Znów na fotel.
Jadę z prędkością 25-28km/h walcząc.
Tak, to jest już walka. Walka z wiatrem i samym sobą.
Każdy obrót korb.
Każdy przejechany metr.
Mięśnie nóg napinają się do granic, które mam ochotę znosić podczas tej przejażdżki. Utrzymanie tempa kosztuje mnie mnóstwo wysiłku.
Nagle odzywa się więzadło w prawym kolanie.
Szybko, gwałtownie, jak ekstrakcja zęba u dentysty.
Potem wolno ,lecz nieubłaganie niczym kropla soku malinowego, która wpadła do szklanki z czystą wodą, ból rozchodzi się na całe kolano.
Póki co jest do zniesienia.
Spoglądam na wyświetlacz licznika. W plastikowej szybce odbijające się promienie słońca, utrudniają odczytanie dystansu.
…
…
16.
To dopiero szesnasty kilometr, a odcinek off-road dopiero przedemną.

Przerost ambicji nad zdrowym rozsądkiem, parę lat temu doprowadził mnie do stanu, w którym przez trzy tygodnie nie mogłem chodzić po schodach, a przez tydzień pokonywałem jedynie pasjonującą trasę:
lodówka, kanapa, WC.
Jedynym urozmaiceniem była zmiana kolejności.
Miałem mnóstwo czasu na medytacje.
Rowerzysta-budda.
Więc nie mam żadnych dylematów ani wątpliwości.
Zmniejszam tempo.

Dojeżdżam do „serowej drogi” przed którą wyprzedza mnie białe kombi z gromadką dzieciaków na tylniej kanapie.
Przez wyłupiaste oczy i otwarte buzie,
przypominają wymarły gatunek żółwia, gdy ich głowy próbują zbliżyć się do tylniej szyby samochodu.
Czy powinienem przez tak nachalną obserwacje czuć się jak małpa w zoo.
Może i tak, ale się tak nie czuje.
No bo kto tu jest zamknięty.
Kombi toczy się przed moim przednim kołem – to znaczy przed korbą, z prędkością 17km/h.
Nie wiem czy „pędzi” tak z troski o zawieszenie, czy z chęci obejrzenia dwukołowego dziwoląga. Nie mniej, zaczyna mnie to irytować.
Po co wyprzedzał!
W końcu puszcza kierunek w prawo. Nie ma tam drogi, więc odczytuje to jako „nie będę jechał szybciej. Jeśli chcesz to mnie wyprzedź” co niniejszym czynię.

Jadę zygzakiem całą szerokością „serowej drogi” starając się omijać większe wyrwy w asfalcie.
Tempo jest całkiem niezłe.
Pamiętam dobrze, że ten odcinek, trzy lata temu musiałem pokonać go na stojąco.
Jak mnie wtedy bolały łydki to wiem tylko ja i one.
Docieram do kolejnego przejazdu kolejowego.
Przejazd. He. Po prostu tory przecinają drogę. Tu jak poprzednio nie ma nawet świateł ostrzegawczych. Jedynie znak X.
Na przejeździe spotykam „swój” pociąg.
Nawet nie zwróciłem uwagi, w którym momencie minąłem, w końcu trudne do zauważenia setki ton stali.
Pewnie przyczaił się gdzieś cicho, w krzakach, aby wypaść nagle z niepohamowanym entuzjazmem jak diabeł tasmański z kreskówek Warner Bros.
Nic z tych rzeczy.
Żadne gwałtownie. Żadne nagle.
Znowu równo. Znowu miarowo. Takt po takcie, jak defilada wojskowa.
Odjeżdża dostojnie i majestatycznie.

Za tym przejazdem jest już koniec.

Koniec asfaltu rzecz jasna.

Podążaj żółtą ceglaną drogą.

Poradziła Dobra Czarownica z Północy.

Skoro ja nie przypominam Dorotki, a klimat nie pasuje do konwencji z krainy Manczkinów, dalej szanowny czytaczu, jeśli się jeszcze nie znudziłeś, podążymy nie żółtą ceglaną, lecz żwirową drogą,

która po czarnym i dziurawimy asfalcie oraz betonowych płytach w ostrych promieniach wysoko zawieszonego słońca wydaje się być zupełnie biała.

W aparacie jak w zawieszonym windowsie niebieski ekran psuje mi nastrój, gdy czerwone litery oznajmiają „BATERIA ROZŁADOWA”

Akumulatory naładowałem dzień wcześniej, wiec napis na modle klepsydry oznacza kres ich egzystencji.

Szybka wymiana elektrycznych zawodników i ruszam dalej.

Drobne kamienie dzwonią o ramę z chrzęstem wyskakując z pod kół.

Na wąskich oponach (1.5 bez bieżnika) jest trochę niestabilnie, co nie wpływa znacznie na tor jazdy a i korekty nie są zbyt męczące.

Jednak czuje różnice w prowadzeniu i przyczepności.

Ta jazda, to jak chodzenie po górach w adidasach.
Jazda góralem z porządnym bieżnikiem to wyprawa w rakach.

Żwirówka zmienia swój kolor i zmienia się w brudny szaroczarny wyboisty trakt.

„Idzie Grześ przez wieś…”

A tu przejechała chyba ciężarówka z materiałem do zasypania podkładów kolejowych, gubiąc powoli i z rzadka swój ładunek.

Na całej szerokości są porozrzucane kanciaste, duże, ostre i nieprzyjemne kamienie.

Mimo usilnych prób ominięcie wszystkich, nie jest możliwe, a każdy najazd to dobicie opony do obręczy.

W oddali widać już asfalt.

W lewo mostek przewieszony nad odnogą Wisły, która zasila jeziorka w Chojnickim Parku Narodowym (Zalesie Górne).

Rzeczka zasila jeziorka i nazywa się „Jeziorka” ;-) przynajmniej według mapy.

Stoję na moście i wpatruje się w wodę.

Chciałbym napisać o jej toni, srebrzystej tafli odbijającej złociste promienie słońca, o błękitnej wstędze rozciągniętej pośród pól.

Ale po pierwsze nikt z was tego nie zniesie, a po drugie to nie prawda.

Rzeczka wygląda jakby ktoś pługiem wyrył potężną pryzmę i zalał ją wodą. Przykrego widoku dopełnia wypalona trawa i druty przewieszone równolegle do mostu.

Widok przywodzi na myśl raczej ranę, pęknięcie w strukturze otaczających nas łąk i pól, niż wijącą się i piękną rzekę z powieści Nałkowskiej.

Są jednak tacy co urok tego miejsca potrafią docenić.

Podobno są tu ryby. Podobno!!!

Niestety, nie udaje mi się dowiedzieć jakie to ryby.

Moje liczne doświadczenia z wędkarzami skłaniają mnie zawsze do tego samego wniosku.

Wędkarze to straszni kłamcy, lub jak ktoś woli wersje poprawną polityczne. Mają skłonność do konfabulacji. Bardziej od nich kłamią jedynie instalatorzy kablówek i agenci ubezpieczeniowi ;-) .

Więc informacje o rybach należy traktować z rezerwą – najlepiej sprawdzić samemu.

Dalej za mostkiem, jeśli pojedziecie prosto asfaltem i w prawo to dotrzecie do początk uzielonego szlaku.

Chyba – nigdy tam nie byłem a i tym razem się nie wybieram.

Skręcam za mostkiem w prawo, aby do zielonego szlaku, dojechać równie zielonym szczytem wału.

Przemieszczam się sprawnie i pewnie lecz bez szaleństw.

Zbyt pewnie.

Bardzo silny podmuch z lewej strony.
Przez chwile krew odpłynęła mi do… nie wiem do gdzie odpłynęła.
Na pewno odpłynęła Z twarzy. Czuje, że jestem blady.
Mało brakowało.
Przez ten podmuch, spadł bym sześć metrów w dół.
A może z pięciu.
Nie ma to znaczenia.
Dzień mógł się zakończyć w zdecydowanie nie miły sposób,
to fakt.
Chwila, dwie, trzy… na ochłonięcie.
Ruszam, a polny wiosenny rozrabiaka próbuje zepchnąć mnie z wału do rzeki.
Wieje cały czas z boku – jadę odchylony od pionu prawie o 20 stopni o czym informuje mnie sterczący uchwyt przedniej przerzutki.
Sam nie wiem. Lepiej zmagać się z oporami powietrza, czy toczyć bój o utrzymanie równowagi.
W dole widać już zielony szlak.
Zjeżdżamy.
To znaczy Wy zjeżdżacie, bo ja mam pietra i schodzę na butach sprowadzając grzecznie rower po wytartej w trawie piaszczystej stromej ścieżce.
Łańcuch już spoczywa z przodu na małej zębatce.
Poruszamy się nadal wzdłuż wału a że nie ma tu innej drogi to i zgubić się nie można. Szlak jest wyboisty. Trzydziestocentymetrowe doły przeplatają się z takiej samej wysokości pagórkami.
Hulające podmuchy, targają jedynie trawiastą krótko przystrzyżoną grzywkę wału, podnóże pozostawiając w spokoju.
Zamiast gwizdów i huku towarzyszy mi jęczenie amortyzatorów i trzeszczenie zagłówka o który co chwila uderzam makówką.
Droga odbija w lewo, aby po przejściu przez szpaler drzew, doprowadzić nas do asfaltu. Można popaść w uprawniony entuzjazm po wybojach pokonywanych kilka minut wcześniej.
Równy, gładki, suchy i sprzątnięty. Żadnych kamieni, żadnych śmieci. Co najmniej jakby zakład oczyszczanie przejechał tędy swoim odkurzaczem parę godzin temu.
Dobra droga, ale to tylko pozór.
Bo...
Asfalt doprowadza nas do prywatnych posesji, po czym zapada się w podziemie bez zamiaru ponownego wyjścia na powierzchnie.
Dalej ziemna trasa wiedzie pomiędzy wierzbami.
Mijam zakręt i…

Bagno.

Szlak ginie pod wodą.

Drogi nie ma.

Utopiła się.

Dumam i drapie się w głowę zadając sobie pytanie co dalej.

Wiedziałem, że przejechanie zielonego szlaku nie będzie łatwe, ale że będzie nie możliwe?
Innej drogi tu nie ma, a zawracać nie chcę.
Przez bajoro przejechać się nie da, a jedyną pociechą jest to, że góralem też nie byłoby to możliwe.
Cofam się do zabudowań.
Przy płocie spokojnie w równych rzędach jak żołnierze w nieruchomej paradzie rosną drzewa owocowe.
Kierownica nad siodłowa w wygodny sposób pozwala prowadzić rower w gęstej sięgającej do połowy łydki trawie. Uchylam się przed wyciągniętymi w moją stronę gałęziami słysząc jak woda próbuje się przebić spod darni na powierzchnie.
Suchą nogą docieram do wału z zamiarem ponownego wdrapania się na wierzchołek.
Rozglądam się.
Z rozlewiska nieśmiało wyłania się zaginiony zielony szlak.
Zielony na mapie i zielony w rzeczywistości, bo cała droga zarosła trawą.
Widać, że nie jest to miejsce zbyt uczęszczane, co jednak nie dziwi, bo przez taki błoto ciężko przejechać nawet samochodem terenowym.
Zapach podgniłych gałęzi, miesza się ze spalenizną pochodzącą zapewne z wypalonej trawy za wałem.
Jeszcze kilka metrów na piechotę i próba pokonania trawiastych mokradeł.
Udaje się ruszyć, powoli przemieszczam się do przodu.
Piętnaście, dwadzieścia, trzydzieści metrów.
Wywalam się niczym zmęczona kobyła i…
Leże sobie.
na prawym boku,
wtulony w zielone pokrycie wału,
przykryty rowerem.
Grunt przyjął mnie miło i przyjaźnie nie czyniąc pretensji za gwałt na sobie.
Gdybym się poturbował, scena wyglądała by naprawdę dramatycznie bo do kompletu nad moją głową krążą czarne ptaki.
Po wypełznięciu spod roweru i jeszcze trzech nieudanych próbach, nadchodzi rozwiązanie problemu.
Na rowerze górskim w terenie nieustannie zmieniam przełożenia i tak też próbowałem pokonać ten odcinek Poziomem.
W góralu mam manetki cynglowe a zmiana przełożeni odbywa się bardzo szybko. W Poziome są obrotowe.
Nie wiem czy przyczyną jest inny system czy długość łańcucha, ale zmiana trwa znacznie dłużej.
Lawiruje broniąc się przed wpadką w wodne dziury, kręcąc jak oszalały. Wygodne i fajne to nie jest, ale wyjątkowo skuteczne.
Wyjeżdżam z najtrudniejszego odcinka testu nadal wyboistą, ale twardą i stabilną drogą, będącą nadal zielonym szlakiem.
Przyśpieszam wzbijając tumany kurzu za tylnym kołem.
Po prawej budynek przypominający obiekty PKP, ale znacznie mniejszy.
Dach pokryty odpadającą papą.
Od frontu leżą sterty butelek, rozrzucone szerokim półokręgiem.
Chłodne powietrze przenika przez pozbawione okien otwory, wywołując niestrudzony skowyt wiatru.
Przez pozbawioną drzwi, nagą futrynę, widać kolejną stertę butelek, papierów i potłuczonych cegieł.
Melina?
Jeśli tak to trzeba być naprawdę zdeterminowanym, aby wlec się taki kawał do lokalu wątpliwej jakości.
Jeszcze parę kilometrów i
szlak kończy swój bieg przy kolejnym moście.
To już Konstancin.

Nie znam Konstancina, nie zabrałem mapy i nie pamiętam czy przy moście skręcić w prawo czy w lewo. Co gorsze przed wyjściem nawet na mapę nie spojrzałem.
Nurkując w plecaku wyciągałam GPS, który włączyłem pod domem, żeby zapisać ślad. Jednak wita mnie szary pozbawiony życia ekran.
Próbuje włączyć urządzenie, Garmin podrywa się z werwą do pracy, lecz na wyświetlaczu pojawia się jedynie bezkształtny majak, aby zniknąć po ułamku sekundy.
Włożyłem mu w domu z napoczętego opakowania zwykłe baterie.
Albo były zużyte albo Gagniak jest bardziej prądożerny niż myślałem.
Zamieniam baterie na akumulatory, które wyciągam z aparatu.
Kolejne próby bez skutku.
Ekran pojawia się i po chwili znika.
Cóż. Będzie trzeba kogoś zapytać o drogę.
Tylko jest jeden problem.
Nie ma kogo.
Skręcam w prawo w poszukiwaniu kogoś, kto nie zażera się przy świątecznym stole.
Nie ma nikogo.
Ponownie wyciągam GPS.
Włącza się bez problemu – obrałem właściwy kierunek.
Po przestudiowaniu miniaturowej mapki, już wiem gdzie jestem i jaką drogą powinienem pojechać.
Kilka kilometrów, makabryczny podjazd po kocich łbach, kilka zakrętów i jestem w Lesie Kabackim.

Otaczają mnie surrealistyczne widoki, Salvador Dali byłby w niebo wzięty.
Drzewa, igły, zakurzona droga, środek lasu i spacerowicze.
Mężczyźni w krawatach, kobiety w szpilkach, dzieci w komunijnych garniturkach.
A ja się głupio czułem pod domem. He He.

Z lasu wyjeżdżam przy Powsinie, aby wrócić niebieskim szlakiem (Szlak Wisły) biegnącym obok nowego Wilanowa.
Kto nie wie, to jest szeroka dwupasmowa droga z zakazem wjazdu dla samochodów.

Moje zmagania zostały wreszcie nagrodzone.
Wiatr w plecy pozwala mi utrzymać stałą prędkość 37km/h
Mijam uśmiechających się na mój widok rowerzystów, aby zakończyć trasę pod Kolumną Zygmunta.
Tam już żadnej sensacji nie wzbudzam, ginąc w tłumie klaunów dance-break'erów, szczudlarzy i mimów.

Krótki podsumowaniec.

Dystans
Przejechane 52km
Ze średnią prędkością 22km/h (!)
Liczyłem dwa razy, bo nie mogłem uwierzyć.
Na góralu pokonałem ten odcinek ze średnią 19km/h mimo, że terenowy odcinek pokonałem łatwiej i szybciej.

Tytuł.
Guzik z pętelką, bo test nie jest wiarygodny.
Poprzednio pokonywałem ten odcinek w pełnym słońcu, przy temperaturze powyżej 40stopni Celsjusza bez wiatru.
Tym razem, w koszmarnym wietrze i lekkim chłodzie.
Więc wyniki średnich prędkości
należy traktować z przymrużeniem oka

Wrażenia.
Na wąskich i nierównych ścieżkach, podmokłej trawie i wertepach jazda choć bardzo wygodna, to jednak nie sprawia takiej frajdy jak jazda góralem.
Rower nadrabia na asfalcie, a jazda nie jest tak wyczerpująca.
Po ciężkich offroad’owych przeprawach szybki powrót asfaltem naprawdę mnie zaskoczył.

Co więcej.
Więcej o rowerach poziomych znajdziesz na http://www.poziome.pl/
Podyskutujesz a warto na http://www.forum.poziome.pl/
Co sądzi o poziomach Maciej Długosz dowiesz się tutaj
lub z precla gdy przeszukasz archiwum.
O Zalesiu i Chojnickim parku piszą na http://www.parkiotwock.pl/chojnowski/
„Bardziej od nich kłamią jedynie instalatorzy kablówek i agenci ubezpieczeniowi ;-)” Moi przyjaciele, agenci ubezpieczeniowi, nie obrażą się za ten zwrot.
Mają dużo dystansu do samych siebie
Jednak jeśli ktoś inny miał by wątpliwości to, TO BYŁ ŻART.

Jeśli ta przydługa relacja Ci się podobała, zapraszam do komentowania, jeśli nie, tym bardziej zapraszam.
Jeśli chcesz się ze mnę skontaktować, to możesz pisać na adres @ ze strony http://www.komax.net.pl/

Zużyte baterie, wraz z akumulatorami, spoczęły we wspólnej „mogile” podczas uroczystego „pogrzebu” w Dniu Ziemi na Polach Mokotowskich.
GPS Garmin przebywa obecnie w placówce medycznej w której odbywa intensywne leczenie, na oddziale neurologicznym, z zaburzeń orientacji.
Szydełko, za nieuzasadnioną nieobecność w pracy zostało zwolnione i obecnie szuka zatrudnienia w charakterze pilota wycieczek zagranicznych.

Wszyscy bohaterowie wyżej przedstawieni, są autentyczni, a zbieżność miejsc nie jest przypadkowa.
Przy zbieraniu materiału do relacji, nie ucierpiał żaden rower poziomy.

Udział wzięli:

Poziom: Rower poziomy znany jako długol.
Garniak: GPS Garmin Colorado 300
Akumulatory: Sony Ni-MH AA2500
Pociąg: Zespół towarowy pod kierownictwem lokomotywy SM 42
Opowiadacz: Roland Korczakowski
I inni.
PS
Już wiem jaka to kategoria.
Była to nie podróż ;-)

Najlepszego

2009-08-31T08:49:00.000-07:00

Jeśli to czytasz to znaczy, że włamałaś się już do paczki.

No dobra.

Ciężko czytać moje bazgroły lub nie jest to w ogóle możliwe? - (będzie tylko gorzej)
Przewidziałem to i ta sama treść jest w sieci na „http://www.kaczor2.blogspot.com/” a jeśli do sieci dostępu nie masz to życzę owocnego śledztwa - jakie słowo autor miał na myśli stawiając tak pokraczny ciąg znaków.

I właśnie w tym momencie moje lenistwo wzięło górę
– a po cholerę ja mam to pisać jeszcze raz skoro już raz napisałem ?

NIE BĘDIE WERSJI ODRĘCZNEJ W OGÓLE.
Trzeba iść z postępem.

Wszystkiego naj… naj… i naj … Bla… bla…. Bla….

Składanie życzeń nie jest czymś co lubię, bo co tu nowego wymyślać.

A te życzenia standardowe są pełne sloganów i frazesów

……… NUDY………

Uznajmy że życzenia mamy złożone. Przechodzimy do wręczenia prezentu.

No tak.

Nie przechodzimy bo paczkę już otworzyłaś więc ten punkt mamy też za sobą.
Co jest w paczce. Hyy... ... albo już wiesz, albo nie, a to jeszcze lepiej bo ja Ci NIE POWIEM.

No może powiem, ale nie wszystko.

Powiedziałaś kiedyś że należy próbować nowych rzeczy i w ten oto sposób mam

nowy „nałóg” – nie, te zioła (to to w paczuszkach) nie uzależniają ale na pewno są używką.

W srebrnych paczkach są zioła tej samej rośliny od trzech producentów z dwóch części świata.

Różnią się sposobem w jaki zostały przygotowane.
Zioła są w Polsce legalne choć są kraje gdzie są zakazana – czemu, nie wiem bo działań ubocznych nie mają,

a przynajmniej ja nie zaobserwowałem.
Na paczkach nie ma nazw tylko numerki. Nie chciałem nic sugerować.

Oryginalne naczynie jest zrobione z jakiegoś owocu (mam takie w domu. Śmierdzi) ale z przygotowaniem go jest tyle babrania, że postanowiłem Ci tego oszczędzić.
To które masz ty jest robione ręcznie (dlatego takie niedorobione) a i na półce chyba fajniej będzie wyglądało (nie jest ze szkła hi hi) .
Wystarczy je wypłukać. NIE używaj detergentów i NIE myj w zmywarce. Drewno w przeciwieństwie do metalu lub porcelany odkaża się samo. Naczynko nie jest niczym nasączone. Ten zapach jest naturalny (wg mnie dość przyjemny). Wadą jest niestety to, że jest stosunkowo niewielkie.

Ponoć te naczynia to tylko bajer bo można pić w czymkolwiek.

Nie wiem. Może i tak, ale mi bardziej kawa smakuje z filiżanki niż z papierowego kubka. Hemingway napił by się wódy z blaszanego wiadra, więc wszystko zależy od poczucia estetyki.

Zioła wsypuje się do 3/4 naczynia, utrząsa i wciska rurkę

– tym złotym do buzi.

Jeśli używasz cukru wsyp do środka – mówią żeby tak robić ale to bzdura. Tego się nie miesza więc cukier się nie rozpuszcza. Ja słodzę wodę, którą później zalewam zioła.
Temperatura wody powinna wynosić 70-75 stopni. Zalej zioła tak, aby wchłonęły wodę. Po trzech, czterech minutach dopełnij wodą i można pić – powoli i małymi łyczkami bo gorące. Jedną taką zasypkę można zalewać wodą nawet do sześciu razy.
I teraz albo ci posmakuje albo cię wykręci i jak to Marcin mówi wyjdą ci gały. Mi wyszły, ale się nie zraziłem i spróbowałem innych – stąd różne rodzaje.
Jeśli uznasz że to paskudztwo (kiełbasę, która ma zapach ścierki wiele osób też by uznało) to masz naczynko z rurką które NIE JEST ZE SZKŁA zgodnie z życzeniem. Postawisz sobie na kominku albo będziesz w nim trzymać długopisy – na kubek do jajek na miękko chyba za duże jest. :-)

Dlaczego ?

2009-08-28T07:47:00.000-07:00

Dlaczego, dlaczego.

Dlaczego powstała ta strona pytają wszyscy.

Nie, nie jestem osobą, która lubi się publicznie obnażać.
Wręcz przeciwnie - lubie obserwować efekty swoich działań z ukrycia raczej.

Więc dlaczego ?

Odpowiedź jest prosta, banalna wręcz.
Jest tak banalna i oczywista jak odpowiedź alpinisty którmu dziennikarz zadaje pytanie
wciąż to samo pytanie
"dlaczego się wspinasz w górach"
Odpowiada
"bo są"

Więć dlaczego ?

BO MOGŁA

Mogła powstać bez zbytniego zaangażaowania czasu i energi od takiego lenia jak ja.